#3 Nie zasłużyłam.

        Byliśmy tak blisko, tak dawno nie czułam jego perfum. Przyznam, że tęskniłam za nim. Dużo nim myślałam gdy przebywałam w mroku. A teraz? Stoimy tak blisko, tylko centymetry dzielą nasze twarze. Spojrzałam na jego usta i w tym samym momencie on mnie pocałował. Brakowało mi tej czułości, brakowało mi jego.

Przez chwilę czułam się taka szczęśliwa, czułam że to naprawdę, że mogę być w kimś zakochana z wzajemnością. Przecież ja też mam uczucia, ja nigdy nie porzuciłam mojego człowieczeństwa. Nigdy nie chciałam go stracić. Ja też zasługuje na miłość, a ta od Stefana byłaby spełnieniem każdej kobiety. Można go nazwać ideałem. Lecz te uczucia szybko zniknęły. Spuścił głowę w dół przez co zatrzymał pocałunek.

-Katherine, tak nie może być. - powiedział twierdząco.
-To po co to było? - zapytałam trochę zirytowana.
-To uczucia, to było niepotrzebne. - odpowiedział.
-Stefan, nie zaprzeczysz swoim uczuciom. - spojrzałam na niego "spod byka".
-To nie wyjdzie, nie jestem Damon'em. - nawet na mnie nie popatrzał. Czułam się jak niepotrzebny dodatek.
-Zapomniałam, że ty nigdy nie będziesz mnie kochał szczerze. Zajmę sobie, którąś z sypialni. - powiedziałam i odeszłam, on złapał mnie za ramię a ja tylko rzuciłam ze łzami w oczach - Nie zasługuję, by być kochaną. - odepchnęłam jego dłoń i poszłam do swojej sypialni.

Chciało mi się płakać jak małemu dziecku. Rzuciłam się na łóżko i wylewałam łzy. Zachowałam się jak nastolatka, ale ja też chciałabym dostać trochę szczęścia od tego popieprzonego życia. Koniec tego dnia, następny będzie lepszy już ja o to zadbam.

Jest 3 rozdział, przyznam że długo się nad nim głowiłam. Opinie w komentarzach. No i jeszcze mam do was pytanie, czy nie przesadzam z gifami? Może być ich więcej czy mniej? Z góry dziękuje za czytanie i komentowanie. ;)